
Dice que el truco está en la suerte y “nas cartas que che veñan”, pero lo cierto es que algún secreto tiene que guardarse Carmen Gestoso en la manga para ser la mejor en la brisca de todos los que juegan en el seno de la Asociación de Jubilados y Pensionistas de Vilagarcía. Con 89 años, “son tantos que nin me acordo xa”, Carmen y su marido Serafín Santórum son unos habituales del local de la asociación ubicado en la avenida de la Marina. “Levamos 65 anos casados e vimos todos os días porque estar na casa metida todo o día é unha tristeza”, asegura Carmen. Con los 90 a la vuelta de la esquina, “cúmpreos o día de Santa Rita”, recuerda su marido, a Carmen todavía le quedan fuerzas para jugar al único juego de cartas que conoce. “Xogo á brisca e dáseme ben. Outro non coñezo. Incluso lle teño ganado ao meu home”, se ríe con coquetería.
Carmen vive en Vilagarcía, pero admite con orgullo que “eu non son daquí, son de Vilanova”. Se vino “polo meu home, porque o quería”. Su mente despierta, complementada en todo momento con la de Serafín, recuerda que “levamos casados dende o ano 47 aínda que convencidos dende o 42”.
Tiene dos hijos, cinco nietos y una bisnieta y ganas, día tras día, de acudir al local de los jubilados donde “teño moitos amigos e paso momentos moi bos”. Carmen Gestoso indica que “no campeonato somos oito. O ano pasado fun subcampeona e este ano gañei e a verdade é que me emocionei moito”.
Asegura que no le gusta la televisión. “Eu iso de estar na casa encerrada non o levo ben. Para o que hai que ver... Non hai nada mellor como vir aquí e falar ca xente. A min isto é o que me dá forzas para vivir. Aquí síntome como dentro dunha gran familia”.
Ni Carmen ni Serafín recuerdan desde cuando juegan a las cartas. Ironizan con un “outro oficio non aprendemos. Xogamos por distracción e porque o pasamos de marabilla”.
La memoria prodigiosa de Carmen Gestoso quizá sea el verdadero truco que le hace ganar siempre a las cartas. En su mente se agolpan un montón de recuerdos. “As vodas de ouro, de plata... momentos moi alegres xunto con todos os meus fillos”, apunta. La clave, sin embargo, está en las ganas de “seguir vivindo, xogando e pasándoo ben ata que Dios o queira”.




















