Arredor de 400 persoas berran na manifestación en Sanxenxo que “a balaustrada non se toca”
As personas que secundaron a protesta apelaron á memoria e ao valor patrimonial dese elemento de pedra
Arredor de 400 persoas, segundo a organización, se sumaron a última hora da tarde de onte á manifestación convocada por Plataforma Veciñal SOS Balaustrada de Pedra para expresar o seu rexeitamente á retirada dese elemento do Paseo de Silgar dentro dunhas obras que entrañan cambios no mesmo. O obxectivo que se marcan os convocantes protexelo baixo o lema ‘a nosa historia, a nosa identidade, a nosa memoria’.
No transcurso de dita movilización deuse lectura a un manifesto no que se comezou indicando que “o patrimonio cultural pertence aos pobos e o patrimonio cultural en Galicia está vencellado á pedra”, e que “a pedra son os castros, a Catedral de Santiago de Compostela e a Muralla Romana de Lugo” e que “tamén o é a balaustrada de pedra da praia de Silgar”.
No manifesto defendeuse que “toda esa pedra, como parte da nosa identidade, supón unha grande riqueza, pero tamén unha grande responsabilidade, a de defendela dos depredadores, dos ignorantes ou dos insensibles, eses que non viviron a súa infancia na praia de Silgar e sentaron na súa baranda a tomar un xeado ou mesmo ver pasar a vida”. Nese sentido, insistiuse en que “sen a memoria non somos nada, nin nada importa”, e que por isa razón “para eses insensibles, sustituir ese material vello de pedra por outro novo de metal, supón unha mellora, unha modernidade. E como resulta que teñen poder, pensan que temos que apraudir e calar. ¡Pois non!”, subliñaron desde a referida plataforma veciñal.
“Ese vello material, esa vella pedra, vella con ‘b’ e con ‘v’, é parte da nosa vida, e non imos consentir que ninguén veña a esnaquizala. Coñecemos ben as desfeitas do mirador de Caneliñas, do buraco na antiga praza de abastos, da praia da Panadeira ou da praza dos barcos e o seu antiteatro. ¿E agora vaille tocar á balaustrada de pedra do paseo de Silgar?”, incidiuse durante a lectura do manifesto, para acabar derrando que “non o imos consentir” e que o pobo di alto e forte, e de xeito repetido que “¡a balaustrada non se toca”.
