El SOS de la Cofradía de Pescadores de A Pobra incluye una campaña de crowdfundig para tratar de salvar el futuro de la entidad centenaria
Advierte de que a la delicada situación derivada de la bajada de producción y capturas, de 169 a 24 toneladas anuales entre 2015 y 2025, se suma la asfixia de los furtivos, que roban hasta la cría
“A Confraría de Pescadores da Pobra merece outra oportunidade. Axúdennos a salvar o noso mar”, esta fue la llamada de SOS lanzada desde la directiva del pósito pobrense ante su delicada situación, con un alarmante descenso de la producción marisquera, que definió como “o peor momento dos 102 anos da nosa historia”, pero anunció que está dispuesta luchar para no tener que echar el cierre. La mariscadora Rosa Millán manifestó que no están dispuestos a tirar la toalla, pues piensan plantarle cara la delicada situación con "esperanza, traballo e unidade". Y dijo que aún “hai un atisbo de esperanza”, pues en los últimos meses detectaron “unha melloría substancial na produción biolóxica de ameixa xapónica nunha zona concreta das nosas praias”, omitiendo referirse su ubicación para mantener a los furtivos alejados de ella. Sostuvo que la están cuidando “coma un tesouro” y estudiándola, “porque sabemos que pode ser o fin do declive e o inicio dunha nova época de abundancia”. Pese a ello, esa mejoría, pese a ser considerada como una gran noticia, “chega demasiado tarde para as nosas contas actuáis”. Ahondando en esa cuestión, afirmó que necesitan “un salvavidas urxente” para llegar a ver los frutos.
Por ello, la directiva de la Cofradía de Pescadores pobrense lanzó un mensaje de auxilio, pues insistió en que no se va a rendir. “Estamos a reunirnos coas grandes empresas da comarca e co noso Concello para buscar alianzas. Imos organizar campañas benéficas, eventos culturais e estamos deseñando un proxecto de crowdfunding para que cualquiera que desexe axudar poida facelo. Estamos abertos a calquera tipo de mecenazgo ou colaboración. Incluso imos introducirnos nas redes sociais, alí poderedes enterarvos de cada paso que imos dar”, subrayó Millán. Esta última dijo que necesitan que cada vecino, empresa e institución ponga su grano de arena, pues “queremos que as futuras xeracións sigan vendo as nosas praias cheas de vida, desenvolvendo unha actividade que é cen por cen sostible e que coida do noso medio ambiente mentres xera riqueza directa para o pobo”.
Alarmante descenso
Con anterioridad, el patrón mayor, Enrique Maceiras, al que también acompañaron otros directivos, como María Fernández y Manuel Penedo y la secretaria del pósito, ofreció algunas de las cifras que evidencian la delicada situación por la que atraviesa la entidad, pues precisó que de los 240 mariscadores a pie y 160 a flote que había a comienzos de este siglo pasaron a 63 y 35, respectivamente, y que la cantidad de kilos vendidos en la lonja se redujo de casi 169 a 24 toneladas entre los años 2015 y 2025, lo que acarrea una disminución más que significativa en la facturación, que pasó de 1.220.750 euros a 431.470 euros en ese mismo periodo. Y detalló que su cifra de trabajadores pasó de 14 a 7, de los que cuatro están en un Expediente de Regulación Temporal de Empleo (ERTE). Añadió que no tienen ingresos "para manter a reja levantada".
“A historia da nosa confraría é a historia da Pobra. Esta entidade é, probablemente, a empresa máis lonxeva do noso pobo. Sobreviviu á fame, a unha Guerra Civil, a crises económicas mundiais e a unha pandemia recente. Pero hoxe, o mar que nos deu todo está a sufrir, e nós con él. Levamos unha década sumidos nunha caída en picado da produción biolóxica. Non é unha mala racha; é unha crise de fondo que nos levou a un punto de non retorno: hoxe, esta cooperativa de persoas autónomas do mar non ten ingresos suficientes para cubrir o que custa manter a persiana levantada”, subrayó Maceiras.
Realidad "dura e sinxela"
El patrón mayor incidió en que la realidad es “tan dura como sinxela: os gastos asfixian os ingresos. Manter as nóminas dos nosos traballadores, o furgón para o transporte, a electricidade, o mantemento e demáis gastos desta lonxa esixe un esforzo económico que as vendas actuais non poden soster”. Seguidamente, aclaró que “a nosa fonte principal de vida é ese 10% que cada traballador deixa na casa coas súas vendas. Pero, hoxe somos menos… Moitos compañeiros víronse obrigados a marchar, a buscar a vida noutros sectores porque o mar xa non lles daba para comer. É unha sangría de talento e de vida que non podemos permitir que continúe”.
Además, se refirió a otro problema que les está asfixiando, pues “mentres nós loitamos por sobrevivir cumprindo cas nosas obrigas e permisos que nos impón a Xunta, atopámonos coa cara máis amarga da nosa costa: o furtivismo masivo”. De ese modo, explicó a diario ven con impotencia como les saquean sus playas: “Non respectan tallas, nin respectan especies, nin respectan o futuro". Especificó que hasta les robaron de la zona de A Mercé en un momento en que estaba cerrada por el Intecmar debido a la contaminación por hidrocarburos procedentes de la antigua fábrica de 'La Onza de Oro', así como cuando la extracción estaba prohibida a causa de la toxina en la ría arousana. Y añadió que "o que é máis grave: ese marisco chega ás mesas sen pasar por unha depuradora, sen control sanitario, poñendo en risco a saúde de quen o consume”. Por eso, hizo una llamada desesperada a la conciencia de la gente de A Pobra para que no compre marisco ilegal, pues “o que parece un aforro hoxe é a fame e a enfermidade de mañá”
"De xeonllos na area"
“Poderíase pensar que, se unha entidade non é rendible, o máis lóxico é pechar e pasar páxina. Pero a Confraría da Pobra non é un negocio calquera. Detrás destas siglas hai persoas. Hai mariscadoras que levan toda unha vida de xeonllos na area, ás que lles faltan poucos anos para xubilarse e que, se hoxe pechamos, quedarían nun desamparo absoluto, sendo case imposible a súa reinserción laboral”, subrayó Enrique Maceiras, quien agregó que “tamén hai xente moza, un relevo xeracional que, a pesar de todo, quere seguir vivindo do mar. Eles son o motivo principal polo que hoxe damos a cara”.
También aprovechó para trasladar sus disculpas “se durante décadas vivirmos un pouco illados do pobo”, y agregó que “sabemos que os mariscadores non sempre tivemos a mellor fama, que moitas cousas se fixeron mal e que a lonxa foi un muro pechado para os veciños. Pero ese tempo rematou”. En ese sentido, se comprometió a “mudar a imaxe desta entidade. Queremos que a lonxa sexa un lugar aberto, orgulloso de si mesmo”, pues ya tienen en marcha proyectos para visibilizar el “duro e fermoso traballo que facemos”, del que hizo que muchas veces es más valorado por quien los visita de fuera que por ellos mismos.
Le pide a las administraciones que no les den ayudas que no contribuyen a recuperar su delicada situación actual, pues deben adelantar un dinero que no tienen y que el importe de las subvenciones les llegar, en el mejor de los casos, cuatro meses más tarde. Por el contrario, demanda que ese dinero se destine a la regeneración de los bancos marisqueros en las playas. De hecho, Rosa Mikllán manifestó de manera contuindente que “non queremos vivir das axudas, senón do noso traballo”. Por último, la directiva expresó su agradecimiento a sus compañeras de la Asociación Mar da Pobra, que están llevando a cabo iniciativas de turismo marinero y de educación ambiental en las escuelas “sementando unha nova conciencia sobre a saúde das nosas praias”.








